Suzanne werkt als onderzoeker bij De Haagse Hogeschool, binnen het lectoraat Jeugdhulp in Transformatie. Ze richt zich op de preventieve kant van de jeugdhulp en onderzoekt hoe professionals hun vakmanschap, autonomie en professionele ruimte kunnen versterken.
“Ik werk nu drie jaar volledig als onderzoeker,” vertelt ze. “Daarvoor werkte ik met veel plezier bij de Rijksoverheid, vooral aan beleid over zorg en jongeren, en het toezicht op de jeugdhulp. Dat vond ik heel leuk, maar ik wilde graag echt de diepte in rondom een onderwerp. Dat miste ik. En dat vind ik nu heerlijk.”
Van beleid naar onderzoek
De overstap van beleid naar onderzoek maakte Suzanne stap voor stap. Binnen IncluZie is ze onderdeel van werkpakket 2: het versterken van de maatschappelijke dialoog. Sinds december 2024 werkt ze aan het project Leren op Spanning, in samenwerking met JB West, Koos, OIDOS, SKT, jongeren- en ouderexperts, Erasmus Centrum voor Zorgbestuur, Hogeschool Windesheim, Hogeschool Utrecht en De Haagse Hogeschool.
“Het project onderzoekt hoe organisaties en jongeren van elkaar kunnen leren op plekken waar spanning is tussen de regels van het systeem en de ruimte om te doen wat nodig is. En hoe je dat leren duurzaam in de praktijk verankert.” Het samen leren met anderen geeft Suzanne veel energie.
Samen leren met jongeren
Een van de hoogtepunten uit het project is voor haar het samenwerken met vier jongeren met ervaring in jeugdbescherming. “Zij wilden dat jongeren meer hun stem laten horen in de jeugdbescherming. Vanuit hun ideeën organiseerden ze zelf de Chill & Chat-bijeenkomst, een plek waar jongeren elkaar kunnen ontmoeten en ervaringen kunnen delen,” zegt Suzanne.
Veel jongeren weten vooraf niet goed wat jeugdbescherming is; vaak ontdekken ze dat pas wanneer ze er zelf mee te maken krijgen, wat soms eenzaam kan voelen. De vier jongeren vonden het daarom belangrijk dat je eenvoudig anderen kunt ontmoeten die dezelfde situatie kennen.
Het samenwerken met de jongeren was, zoals Suzanne het beschrijft, zowel leuk als spannend. “Ze hadden veel ideeën en ik wilde dat zij alle ruimte kregen om te doen wat zij nodig en goed vonden.” De jongeren bepaalden zelf hoe de bijeenkomst eruit moest zien: de ruimte, voor wie het bedoeld was, wat er zou gebeuren. Ze vonden het belangrijk dat jongeren iemand mochten meenemen, omdat het spannend kan zijn om alleen naar een onbekende plek te gaan. Ook besloten ze dat de bijeenkomst in het weekend moest plaatsvinden, zodat iedereen voldoende tijd had om te komen.
Het spannendste moment was of er daadwerkelijk jongeren zouden verschijnen, want op de QR-code reageerde niemand. Maar de jongeren hadden hun eigen netwerk benaderd, en daarop moest Suzanne vertrouwen. “En dat vertrouwen werd beloond: de jongeren kwamen. De sfeer was fijn, ze deelden verhalen en we hadden vooral veel lol samen.”
Samenwerken in diversiteit
Het samenwerken binnen IncluZie brengt volgens haar mooie kansen, maar ook uitdagingen met zich mee.“Wij zijn bij IncluZie een hele diverse groep onderzoekers. Dat is ook precies de bedoeling, dan komen verschillende perspectieven op het onderwerp bij elkaar. Maar dan moet je ook een gezamenlijke basis vinden van waaruit je kunt werken, en dat is nog best een klusje,” vertelt ze. “Er zijn praktische dingen: hoe slaan we data op zodat iedereen erbij kan, en dat het veilig blijft? Maar ook inhoudelijke verschillen. Een pedagoog kijkt anders naar leren in organisaties dan een bestuurskundige of iemand uit change management. Je moet daar samen je weg in vinden.”
Ze lacht: “Samenwerken is zo’n hoera-woord. Iedereen vindt het belangrijk, maar het is soms best lastig. Je moet echt stilstaan bij: hoe gaan we dit doen? Dat is leuk, maar ook uitdagend.”
